Ik rouw en ben mezelf niet meer. Mensen in mijn omgeving herkennen mijn gedrag niet. Ik kan soms zomaar uit mijn slof schieten: wanneer iemand zijn spullen op mijn tafel legt of me vraagt wat ik wil eten. Mijn hoofd is vol en ik kan het er niet bij hebben.
Na jarenlang samen te zijn geweest is het alleen-zijn zwaar. Thuis komen in een leeg huis, stil en donker. Niemand die de deur voor me open doet als ik mijn handen vol heb. Niet iemand die me een handdoek aangeeft als ik druipend van de regen op de mat sta.
Hoe eenzaam, verdrietig en lamgeslagen ik me voel, ik vind dat ik dóór moet. Mijn man is er niet meer, maar ik wel. En nu moet ik iets zien te maken van de rest van mijn leven, ook al ziet dat er ineens compleet anders uit.
Ik ben oprecht blij wanneer mijn lieve collega vertelt dat ze zwanger is. Even steekt het, ik had zelf graag kinderen gewild. Toch overheerst mijn blijdschap voor haar. En ik verheug me alvast op het kraambezoek: hopelijk lekker tutten met haar kleintje op schoot.
“Heb je al een kerstboom staan?”, wordt me gevraagd. Ik heb nog niet de moed verzameld om kerstversiering neer te zetten. Na 20 jaar samen zijn er wel tradities: zodra Sinterklaas het land uit is, halen we de kerstversiering van zolder. We zetten de kerstboom op en ik hang de lampjes in de boom. Met kerstmuziek op de achtergrond versieren we vervolgens samen de boom met ballen en slingers. Daarna is de rest van het huis aan de beurt: met kaarsen, mini-boompjes en bokalen met kerstballen en lichtjes versieren we de kamer, de gang en de slaapkamer. Zelfs op het toilet komt kerstverlichting. We zetten engelenbeeldjes neer en een kerststal, kerststerren en bloemen. Met mijn buurvrouw ga ik jaarlijks naar een kerstworkshop, het is uiteindelijk zoeken naar een mooi plekje voor het zelfgemaakte kerststuk. Laat kerst maar komen, wij zijn er klaar voor.
Binnenkort is de verjaardag van mijn man. Maar hij wordt niet ouder, want hij is er niet meer. Al weken van tevoren zie ik op tegen deze dag: wat ga ik doen? Alleen thuis onder een deken kruipen, me ergens ver weg verstoppen of toch bezoek uitnodigen?
