Rouw kent vele vormen en gedaanten. Een vorm die ik vooraf nooit had bedacht, is wat het gemis aan fysiek contact met me zou doen. Een zoen voordat ik de deur uit ga, een knuffel voor het slapen gaan, een terloopse hand op mijn arm. Toen dit alles tegelijk met mijn man verdween, kreeg ik er ineens mee te maken: huidhonger.
Ik kijk naar mijn hand en zie mijn trouwring. Ineens realiseer ik me: ik ben niet meer getrouwd. Ons huwelijk is ontbonden: niet door een scheiding, maar door de dood.
Ik rouw en ben mezelf niet meer. Mensen in mijn omgeving herkennen mijn gedrag niet. Ik kan soms zomaar uit mijn slof schieten: wanneer iemand zijn spullen op mijn tafel legt of me vraagt wat ik wil eten. Mijn hoofd is vol en ik kan het er niet bij hebben.
Na jarenlang samen te zijn geweest is het alleen-zijn zwaar. Thuis komen in een leeg huis, stil en donker. Niemand die de deur voor me open doet als ik mijn handen vol heb. Niet iemand die me een handdoek aangeeft als ik druipend van de regen op de mat sta.
Hoe eenzaam, verdrietig en lamgeslagen ik me voel, ik vind dat ik dóór moet. Mijn man is er niet meer, maar ik wel. En nu moet ik iets zien te maken van de rest van mijn leven, ook al ziet dat er ineens compleet anders uit.
Ik ben oprecht blij wanneer mijn lieve collega vertelt dat ze zwanger is. Even steekt het, ik had zelf graag kinderen gewild. Toch overheerst mijn blijdschap voor haar. En ik verheug me alvast op het kraambezoek: hopelijk lekker tutten met haar kleintje op schoot.
