“Heb je al een kerstboom staan?”, wordt me gevraagd. Ik heb nog niet de moed verzameld om kerstversiering neer te zetten. Na 20 jaar samen zijn er wel tradities: zodra Sinterklaas het land uit is, halen we de kerstversiering van zolder. We zetten de kerstboom op en ik hang de lampjes in de boom. Met kerstmuziek op de achtergrond versieren we vervolgens samen de boom met ballen en slingers. Daarna is de rest van het huis aan de beurt: met kaarsen, mini-boompjes en bokalen met kerstballen en lichtjes versieren we de kamer, de gang en de slaapkamer. Zelfs op het toilet komt kerstverlichting. We zetten engelenbeeldjes neer en een kerststal, kerststerren en bloemen. Met mijn buurvrouw ga ik jaarlijks naar een kerstworkshop, het is uiteindelijk zoeken naar een mooi plekje voor het zelfgemaakte kerststuk. Laat kerst maar komen, wij zijn er klaar voor.

In alle verdriet krijg ik behoefte om iets te doen waar ik klein beetje blijer van kan worden. Iets om naar uit te kijken, op te kunnen verheugen. Wat bij me opkomt, is gaan zingen bij een koor. Het idee haakt zich vast in mijn hoofd en is er niet meer uit te krijgen. En dus stort ik me fanatiek op de zoektocht naar een koor.

Als er logees zijn, vragen ze goedbedoeld wat ik wil eten. Hoezo dan? Nadat mijn man is overleden staat eten heel laag op mijn prioriteitenlijstje.