Hoe eenzaam, verdrietig en lamgeslagen ik me voel, ik vind dat ik dóór moet. Mijn man is er niet meer, maar ik wel. En nu moet ik iets zien te maken van de rest van mijn leven, ook al ziet dat er ineens compleet anders uit.
Het voelt alsof ik hierin geen keus heb, dat dit vanzelfsprekend is, noodzakelijk zelfs. Pas later realiseer ik me dat dit niet waar is: ik had er ook voor kunnen kiezen om niets doen. Op de bank met de gordijnen dicht, ogen dicht, alcohol onder handbereik en klaar. Niets meer willen en niets meer doen. Voor mij is dit nooit een serieuze optie geweest, al heb ik dit bij momenten wel gedaan. Maar ik moet verder met mijn leven, ik kan niet opgeven. En dus maak ik plannen, heel veel plannen. Van de uitvoering komt niet zoveel terecht.
Ik stort me op het opruimen van postmappen. Na een halve map hou ik er weer mee op. Ik wil weg, ontsnappen, maar hoeveel tijd ik ook steek in het zoeken van een bestemming, het leidt tot niets. En zo gaat het maar door. Ik wil van alles maar kan de energie niet opbrengen om het uit te voeren.
Eén plan voer ik wel uit: voor het eerst in mijn eentje naar de sauna. Ik heb niemand gevraagd om mee te gaan. Enerzijds uit praktisch oogpunt, nu ligt er niets vast en kan ik me op het laatst nog bedenken. Als ik met iemand afspreek wordt het een verplichting en ik voel al zoveel druk en verplichtingen. Maar belangrijker: ik kan (en wil) niet de rest van mijn leven verwachten dat anderen me op sleeptouw nemen, of met mij mee moeten omdat ik alleen ben. En dus moet ik de dingen die ik belangrijk vind zelf kunnen. Gelukkig pakt dat voor de sauna heel goed uit. Ik voel we soms wel eenzaam, maar ervaar ook de vrijheid om daar mijn eigen ritme te volgen. Dat biedt perspectief!