Ik ben oprecht blij wanneer mijn lieve collega vertelt dat ze zwanger is. Even steekt het, ik had zelf graag kinderen gewild. Toch overheerst mijn blijdschap voor haar. En ik verheug me alvast op het kraambezoek: hopelijk lekker tutten met haar kleintje op schoot.
Dit is niet de eerste zwangerschap op de afdeling dit jaar. Maar wanneer in 2 weken tijd de teller op 6 aanstaande mamma’s en pappa’s staat, kan ik het niet meer horen. Zoveel babygeluk in korte tijd is me teveel. Dit is geen babyboom, maar een babyBOEM! Ik negeer het onderwerp.
De volgende confrontatie komt wanneer een buurvrouw vertelt dat zij binnenkort voor het eerst oma wordt, en ook met dit nieuws loopt de teller in mijn omgeving op.
Oma worden: dat is de leeftijdsperiode waar ik nu in zit. Alleen: ik ben geen moeder geworden, en zal dus nooit oma worden. Nog een levensfase die ik nooit zal meemaken…
Na een poosje ‘sudderen’ over al dit babynieuws kan ik weer blij zijn voor de aanstaande (groot)ouders om me heen. De berichten hebben me wel weer laten voelen dat mijn onvervulde kinderwens mijn leven lang met me mee gaat.