Ik rouw en ben mezelf niet meer. Mensen in mijn omgeving herkennen mijn gedrag niet. Ik kan soms zomaar uit mijn slof schieten: wanneer iemand zijn spullen op mijn tafel legt of me vraagt wat ik wil eten. Mijn hoofd is vol en ik kan het er niet bij hebben.
Tegelijk zijn er dingen waar ik me eerder druk om maakte, die ik nu juist relativeer. Lukt het me niet op tijd te komen? Dan maar iets later. Heb ik geen boodschappen gehaald voor mijn bezoek? Regel zelf maar iets.
Maar eigenlijk is mijn gedrag vooral onvoorspelbaar. Niet alleen voor de mensen om me heen, ook voor mezelf. Wat ik de ene keer nodig heb, kan ik de ene keer niet hebben. Veel aandacht of juist rust, afleiding of opgaan in mijn verdriet. Ik herken mezelf ook niet meer zo goed…
Dus word ik alweer een beetje de oude? Zeker niet.
Maar dat ga ik ook niet worden, ik word nooit meer wie ik was. In en door het verdriet en de verwarring die daarmee gepaard gaat vind ik mezelf opnieuw uit. Met vallen en opstaan, het kost veel tijd en nog veel meer energie. Ik word niet meer de oude, ik word een nieuwe ‘mezelf’. Niet beter. Niet slechter. Maar anders.