Rouw kent vele vormen en gedaanten. Een vorm die ik vooraf nooit had bedacht, is wat het gemis aan fysiek contact met me zou doen. Een zoen voordat ik de deur uit ga, een knuffel voor het slapen gaan, een terloopse hand op mijn arm. Toen dit alles tegelijk met mijn man verdween, kreeg ik er ineens mee te maken: huidhonger.
Ik wist niet dat ik de aanrakingen miste. Het verlies maakt me eenzaam en zorgt ervoor dat ik slecht slaap. Ik voel me onrustig, weet me geen raad met mezelf en kan van het ene op het andere moment in totaal andere emoties belanden. Allemaal veel voorkomende effecten van rouw, maar het zijn ook effecten van huidhonger. En de huidhonger heeft zijn eigen verzorging nodig.
Gelukkig zijn er mensen in mijn omgeving waar ik terecht kan die de huidhonger herkennen. Ik krijgt af en toe een fijne knuffel die langer duurt dan de standaard begroeting. Stevig vastgehouden worden of letterlijk tegen iemand aanleunen helpen om tijdelijk rust in mijn lijf te brengen. Aanraking die me laat weten dat ik er nog ben, dat ik nog een lijf heb en dat ik er mag zijn. Ik wist het niet, maar mijn lijf wist het wel.